Sabrina komt binnen met een nuchterheid die
haar typeert. Ze is 53, werkt sinds oktober 2017 bij Veerkracht 4 en heeft geen
grote woorden nodig om te tonen dat ze haar plek gevonden heeft. Het zit in
kleine dingen, in hoe ze over haar werk praat, en vooral in hoe vanzelfsprekend
het voor haar voelt om hier te zijn.
Van schoonmaak naar wasserij
De weg bij Veerkracht 4 liep voor Sabrina niet rechtstreeks naar de wasserij. Ze had voordien al een heel parcours achter de rug, waarin ze onder andere schoonmaakte met dienstencheques. Ze werkte bij mensen thuis en ook in een ziekenhuis. Door klachten aan haar rug en voeten werd het steeds moeilijker om het werk vol te houden en ging ze op zoek naar een plek waar de druk wat lager lag en waar rekening werd gehouden met haar fysieke mogelijkheden.
Zo kwam Sabrina terecht bij Veerkracht 4. Na een positieve sollicitatie startte ze in de schoonmaakploeg, waar ze zich meer dan vijf jaar goed voelde. Tot het trappen lopen wat te zwaar werd en haar werd voorgesteld om eens in de wasserij te proberen.
"Eigenlijk ging het op dat moment nog
goed in de schoonmaak en ik had weinig zin om te veranderen.
Maar ik dacht: het
kan geen kwaad om het eens te proberen."
Ze moest snel beslissen en koos ervoor om de overstap te maken. Een keuze waar ze vandaag nog altijd geen spijt van heeft.
In de wasserij is Sabrina verantwoordelijk voor de start van het proces. Ze scant en sorteert de inkomende was, vult en leegt de machines en houdt de doseersystemen in de gaten. Wanneer het nodig is, springt ze ook bij bij andere taken. Het is werk waarin ze haar weg heeft gevonden, en waarin ze duidelijk haar rol kent. "Het werk is afwisselend en er is veel om op te letten. Dat maakt het boeiend."
Een nieuwe werkplek
Sinds half maart werkt de wasserij op een nieuwe locatie, een plek waar op termijn alle afdelingen van Veerkracht 4 samen onder één dak zullen zitten. De wasserij is groter en er zijn meer machines, wat voor de organisatie een belangrijke stap vooruit betekent en dus ook voor Sabrina.
Ze is blij met de nieuwe omgeving, maar ze is ook iemand die scherp ziet wat nog beter kan. En dat benoemt ze ook, op een open en directe manier. Ze weet dat ze daarvoor terechtkan bij Mahesh, de verantwoordelijke van de wasserij, en bij Lisa en Fébe van HR.
Wat ze in de nieuwe werkplek nu wat mist, is het contact met collega’s. In haar vorige werkplek zat ze ook apart, maar had ze een raam waardoor ze mensen zag passeren. Een zwaai, een blik… kleine momenten die voor verbinding zorgden. In de nieuwe sorteerplek is dat anders en dat vraagt wat aanpassing van haar.
Gelukkig staat er af en toe een collega bij haar en speelt ook de radio een rol. Joe zorgt voor ambiance, en eens ze bezig is, vliegt de tijd vaak voorbij. Soms is het alweer pauze voor ze het goed beseft. Dat brengt haar ook bij een praktische vraag: of er misschien een buzzer kan komen, zodat ze weet wanneer het pauze is. Wanneer ze geconcentreerd werkt kijkt ze niet op haar horloge of hoort ze niet altijd dat iemand haar roept.
Daarnaast zijn er nog enkele praktische aandachtspunten. De opstelling van de machines zal nog veranderen wanneer alles volledig geïnstalleerd is en ze vraagt zich af of ze dan nog vlot met haar karren zal kunnen passeren. De filters van de droogkasten hangen momenteel lager dan vroeger, wat minder comfortabel is voor haar rug. Het is wat verder stappen naar de andere collega’s en het tijdelijk toilet ligt te ver weg. Op zich kleine zaken, maar dingen die wel doorwegen wanneer je er elke dag mee te maken hebt.
Tegelijk ziet Sabrina dat er geluisterd wordt en dat er stappen gezet worden. Er komt een waterfonteintje, openingen zijn ondertussen gedicht en de hoogte van de machines wordt nog aangepast. "Ze zijn er mee bezig, het komt wel goed".
Met een glimlach voegt ze eraan toe dat ze de voorbije jaren zelf ook al ideeën heeft aangebracht die ondertussen realiteit zijn geworden. "Ik was degene die met het idee kwam voor maaltijdcheques en fruit op het werk. En kijk, die dingen zijn er nu ook."
De overstap naar nieuwe machines zorgde in het begin voor wat twijfel en wat angst. Andere programma’s, andere knoppen… de vraag of het niet te moeilijk zou zijn. Maar al snel bleek dat ze zich ook daarin vlot kon aanpassen. Na één dag had ze het systeem al goed door en wist ze waar ze op moest letten: de nieuwe machines zijn wat gevoeliger en vragen een andere manier van werken. Met haar ervaring en verantwoordelijkheidsgevoel vond ze – samen met haar machines - snel haar draai en zorgt ze er elke dag voor dat alles blijft draaien zoals het hoort.
Familie op de werkvloer
Wat Sabrina’s verhaal extra bijzonder maakt, is dat ze niet de enige uit haar gezin is die bij Veerkracht 4 werkt. Ook haar man Bart en haar schoonzus Joke vonden er hun plek.
Bart startte op 1 juni 2023, nadat zijn vorige werkgever plots naar een andere locatie zou verhuizen. Meegaan of stoppen was de keuze. Verhuizen was voor hen echter geen optie, onder andere omdat Bart Sabrina elke dag naar het werk brengt omdat ze geen rijbewijs heeft. Op haar aanraden solliciteerde hij bij Veerkracht 4 en zo kwam hij terecht in de groendienst, in de ploeg van Frank.
Bart neemt ook vaak de keuringen van de camionettes en aanhangwagens op zich, iets wat hij graag doet: hij moet er niet lang wachten, weet wat nodig is en dat het belangrijk werk is.
De werkuren zorgen ervoor dat ze dagelijks even moeten wachten op Bart: hij stopt elke dag wat later. Team Groen werkt een half uur per dag langer van maandag tot donderdag, om dan om de twee weken op vrijdag thuis te zijn. Maar het half uurtje alleen neemt ze er graag bij. Even tot rust komen in de auto, wat scrollen op haar gsm… het hoort er gewoon bij.
Ook schoonzus Joke volgde begin 2025. Ze was op zoek naar iets anders en kreeg van Sabrina de tip om eens te solliciteren, maar wel met een duidelijke nuance: dat ze het voor zichzelf moest doen. Joke waagde haar kans en kwam terecht in de schoonmaakploeg, waar ze haar plek vond. Momenteel is ze even afwezig na een medische ingreep. Bart vond het jammer dat ze daardoor niet samen met hem en Sabrina op de foto kan; hij had graag een leuke foto van hen drie op het werk gehad. Maar dat halen we dan nog wel eens in!
Tijdens de werkdag zien ze elkaar weinig, omdat iedereen in zijn eigen afdeling werkt. En dat is voor Sabrina ook goed zo. Werken is werken, en thuis is thuis.
Thuis stopt het werk niet
De was wacht ook thuis op haar, net als het grootste deel van het huishouden. Sabrina zit dus zelden stil.
Samen met Bart zorgt ze voor hun dochters van 14 en 18, die beiden een richting voeding volgen in het bijzonder onderwijs en af en toe extra ondersteuning nodig hebben. Sabrina spreekt met trots over haar oudste dochter, die momenteel een leuke stage loopt en hopelijk de kans krijgt om er te mogen blijven.
Tegelijk zijn er ook zorgen. Hun jongste dochter moet regelmatig naar het ziekenhuis door rugklachten als gevolg van een snelle groei. Dat vraagt flexibiliteit en zorgt ervoor dat er soms gepuzzeld moet worden met werktijden en verlofdagen om alles praktisch te kunnen regelen.
En dan zijn er nog twee hondjes die hun tijd en aandacht vragen.
Rust vindt Sabrina pas helemaal wanneer ze in de zetel belandt voor haar favoriete tv-serie Familie.
En daarna: vroeg in bed om te bekomen
van de drukke werkdag.
Trots en samen
Sabrina is zichtbaar trots op haar werk en op de rol die ze daarin speelt. Ze vindt het fijn om verantwoordelijk te zijn voor de eerste stap in het proces en haalt voldoening uit het feit dat ze haar plan kan trekken. Ze voelt zich goed in de wasserij, bij haar collega’s en bij Mahesh en ervaart dat er naar haar geluisterd wordt.
Met een knipoog vertelt ze over Mahesh: "Als de computer of het internet blokkeert, moet hij nog maar in de buurt komen en het werkt weer. Dan zeg ik: jij hebt echt ‘maheshe’ handen."
Wat ze nog mist, is wat meer contact met collega’s van andere afdelingen. Ze kent haar eigen team goed, maar kijkt ernaar uit om de rest van Veerkracht 4 te leren kennen. Daarom kijkt ze ook uit naar het moment waarop iedereen samenwerkt in één gebouw.
Oja, misschien nog dit: het zou wel leuk zijn om nog eens met zijn allen samen iets te doen.